Categorieën
Blog

Herinneringsboek – Deel 11

Deze blog post is onderdeel van meerdere delen. Lees hier ook de andere delen:

Intro
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Deel 6
Deel 7
Deel 8
Deel 9
Deel 10

Pap leerde mam als ‘August’ kennen, maar mam was ook al in 1951 August. Ze woonde in Aken en haar Carnavalsvereniging waren ‘Die löstige Elsässer Jonge’.

Mam was een fanatiek Carnavalsvierder, schreef Buuttereden en droeg ze ook voor. Vierde straatcarnaval en was menig keer als ‘Einzelgänger’ als ook met groepen, in de optocht. De liefde voor Carnaval heeft ze niet aan me kunnen doorgeven, maar August heeft lange tijd iets magisch voor me gehad.
Het kleine Augustpakje maakte mam voor Misja, onze eerstgeborene en haar eerste kleinkind. In de vierde generatie heb ik heb pakje doorgegeven naar Melanie en Quinn, waar het Carnavalsbloed via Marion sterker stroomt.

Technisch:
De geviltte pagina is bewerkt met ‘free motion quilting’. Dit onderwerp behandel ik in deel 3 van ‘Mijn favoriete borduurtekenboek’. Voor mij vallen de zaken waarmee ik bezig ben, op verschillend gebied, toch altijd weer in elkaar. Als ik bezig met de voorbereiding voor deze les, en ik geef een nieuwe bladzijde vorm in mijn herinneringenboek, laat ik dat samen vallen. Dat voelt alsof het zo hoort en is erg fijn.

Na hun trouwen wonen pap en mam bij opa en oma in de Prins Bernhardstraat. De eerste 9 maanden van mijn leven woon ook ik daar.

In de kleine woonkamer wordt liefdevol ruimte voor me gemaakt. De geborduurde wandversiering boven het kastje met de weegschaal (die ik nog steeds heb), heeft mam vast en zeker zelf gemaakt. Als ik wat groter wordt komt de box op de plaats van de wieg met de kinderstoel ernaast.

Het blijft een feit, dat door het veel zorgvuldiger naar de foto’s kijken om dit boek gestalte te geven, maakt dat je veel meer ziet. Als ik zoek naar foto’s van de Tentstraat, schaar ik in eerste instantie de foto’s uit de Prins Bernhardstraat daar ook onder. Maar als ik goed kijk naar hoe de kamers zijn ingericht en hoe oud ik waarschijnlijk ben zie ik dat dat nog bij opa en oma moet zijn. En dan is het heel fijn dat ik zo iets kan verifiëren met mijn grote zus (nichtje) Rita.
Dit in elkaar vallen van de puzzelstukjes vind ik spannend en leuk.

In april 1960 verhuizen we naar de Tentstraat 48. Voor mij een plek met heerlijke kleuterherinneringen.

Ik heb hier weinig directe herinneringen aan mam. Op de foto zie ik hier al de lego huizen waarvan mam iedere week een nieuwe bouwde en ik me eigenlijk pas herinner van later. Mam kreeg hier op korte tijd nog 3 kinderen en ik was al groot. Ik trok de wijde wereld in, ging met pap naar de tuin, waar hij toen al een molen en kabouters had. Waar ik in hoge brandnetels viel en mam me van top tot teen met talkpoeder bedolf. Wandelen met opa Meijers en Lassie, langs velden met korenbloemen en klaprozen en bij thuiskomst een witte boterham met roomboter en suiker.

Een boodschap doen bij kruidenier Lark. Spelen met Marion, Lilian en Ellen. Slagerij Cox waar je een plak worst kreeg en oh zo’n fijne kleuterschooltijd bij de Pauluskerk met Zuster Elisabeth en Zuster Josefa.

Ik heb goede herinneringen aan de rode bank. En als ik op zoek ben naar iets soortgelijks voor onze gerenoveerde keuken, vind ik deze iets kleinere, maar verder dezelfde bank. En zie, daar waar Frans en ik poseren voor de foto in pakweg 1963, zo poseren Sophie en Odin op dezelfde plek, anno 2022. Het leven gaat voort en graag neem ik herinneringen mee.

Een knusse kleine woning, zelf genaaide en gebreide kleren. Een houtkachel, helpen met zakdoeken strijken. Zonder televisie.
Hier is de kiem gelegd voor een eenvoud waar ik nog steeds heel veel van houd.

Als Jan in november 1964 geboren wordt, barst het huisje uit zijn voegen en wordt het tijd om naar ’t Berresje’ in de Bloemendalstraat te verhuizen.

Het is nu een jaar geleden dat pap als laatste van zijn generatie overleed. Als maar 8 maanden daarna mijn broer, als eerste van onze generatie overlijdt, wordt het leven wel heel relatief.
Wanneer ik hier en nu in mijn boek werk, in de tijd dat we geboren worden, is het alleen met mijn verstand voorstelbaar dat hij er niet meer is, absoluut niet in mijn gevoel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *